اونو به اتش بکشید                                                                    

گونه ای نادرم از حیات

که زیستن نمی داند

مردن نمی داند

هیچ نمی داند

گونه ای هدایت نشده...گونه ای دچار

گونه ای دچار...لا یحیط بشئ

بر من بتازید

تکه تکه ام کنید و ...

ابراهیم رابگویید به بانگی بخاندم 

تا شاید بیدار شوم..

کاش درست شه..

ناتوان و خسته میخزم

درحال فرار از تاریکی واز ضربان سرد قلبم..                                            

ناگهان در اغوش مرگ می افتم..

این خاکستر های زندگی من است 

که با شکنجه های تو سوخت و نابود شد

چشمانم غرق اشک ...

ناگاه خون از لبهای ترک خورده ام جاری میشود

باید بالا بیاورم این بغض را

که اگر درونم بشکند...

هیچ نخاهد ماند از این همه سرگشتگی

.

.

.

نگاه همه به پرده سینما بود.

(جشنواره فیلم های 10دقیقه ای ...)

اکران فیلم شروع شد.

شروع فیلم: تصویر سقف یک اتاق بود...

دو دقیقه از فیلم گذشت

چهار ديقه ديگر هم گذشت

هشت دقیقه ی اول فیلم تنها تصویر سقف اتاق بود!

صدای همه درآمد.

اغلب حاضران سالن سینما را ترک کردند.

ناگهان دوربین حرکت کرد و آمد پایین

و به یک كودك معلول قطع نخاع خوابیده روی تخت رسید..

جمله زیرنویس فیلم: این تنها 8 دقیقه از زندگی این انسان بود و شما طاقتش را نداشتید.

قدر زندگیتان را بدانید!