تب ندارم 

میخی سوزان 

به گرمیِ دست راست تو 

برپیشانی ام کوبیده اند 

. 

. 

. 

خیالت تخت 

می نویسم 

کاری جز این نمی دانم 

روباه را دیده ای؟ 

وقتی گرفتار تله می شود... 

عضو گرفتارش را می جَوَد به دندان 

و رها می شود 

فلسفه ی این نوشتن ها همین است 

رها شدن از افکار 

می جَوَمشان به قلم 

ورها می شوم 

نخوانید تشنج هایم را....هیچ کس نخواند.... 

حتی تو هم نخوان تقدیر تاریک 

حتی تو